حجت الاسلام و المسلمین معاونیان در مجلس بزرگداشت استاد فریدونی:

 استاد فریدونی استادی مشوق و پدری مشفق بود

 

به مناسبت ارتحال محقق عالیقدر، مدافع مکتب قرآن و اهل بیت علیهم السلام و از اساتید بزرگوار موسسه بنیاد فرهنگ جعفری، مجلس بزرگداشتی به پاس زحمات ایشان و به جهت تعظیم مقام علم در روز پنج شنبه 16/5/93 در محل این بنیاد منعقد گردید.

در این مراسم که حضرت آیت الله سبحانی، آیت الله علوی بروجردی و آیت الله سید علی میلانی و بیوت مراجع عظام تقلید و جمع کثیردیگری از اساتید و فضلای حوزه علمیه قم، طلاب و شاگردان ایشان حضور داشتند، حجت الاسلام و المسلمین معاونیان در سخنانی به تشریح جایگاه علمی و اخلاقی این استاد فرزانه پرداخت.

ایشان با یاد آوری زحمات و مجاهدت های آن استاد محقق، فقدان ایشان را ضایعه ای بزرگ برای دوستداران مکتب اهل بیت و جویندگان راه حقیقت خصوصا طلاب و محققین بنیاد فرهنگ جعفری دانستند.

ایشان با تاکید بر اینکه ما در این محافل به جای تجلیل و تقدیس این بزرگواران، باید به تحلیل شخصیت این بزرگواران بپردازیم، گفتند:

تمامی ما باید علاوه بر تجلیل از مقام علمی این استاد، به تحلیل شخصیت ایشان هم از لحاظ علمی و هم از لحاظ اخلاقی بپردازیم که رمز و رموز بزرگی ایشان چه بود و چگونه می شوددرس گرفت و به آنها تاسی کرد.

ایشان با ذکر حدیثی از امیرالمومنین علی علیه السلام که فرمودند:عند الصباح یحمد القوم السرى بیان داشت:

صبحگاهان قیامت معلوم میشود که هر کاروانی کار خودش را تا کجا پیش برده است، صبحگاهان قیامتمعلوم میشود که استاد فریدونی در پیش صدیقه کبرای چه وجاهتی دارد؟!!

ایشان در بخش دیگری از سخنان خود با برشمردن برخی از ویژگی ها و سجایای ممتاز اخلاقی و شخصیتی استاد فریدونی، بیان داشت: استاد فریدونی، استادی بود مشوّق وپدری بود مشفق که در راه تدریس امامت، مناظره، پژوهش، پرورش، یک استاد امامت عادی نبود، بلکه یک مجاهد به تمام معنا بود که گاهی از شدت بسیار شیدایی ایشان، و جدیت، و خستگی ناپذیری ایشان مبهوت میشدم.

حجت الاسلام معاونیان با ذکر خاطره ای از سفر اخیر خود به کربلای معلا در مشایعت استاد فریدونی، بیان داشتند:

ارادت استاد فریدونی به ائمه اطهار خصوصا به آقا عبدالله الحسین به اندازه ای بود که من را بارها تحت تاثیر فراوان قرار داد، از جمله اینکه ایشان در جوار حرم ملکوتی اباعبدالله الحسین به بنده فرمود که درست است که هرکس که به اینجا میآید به قصد بیان حاجت خود می آید، اما در حقیقت مصیبت اباعبدالله به قدری بزرگ است که جایی برای بیان حاجت نمی ماند و ما تنها باید بر مظلومیت ایشان بگرییم.

ایشان در پایان علوّ درجات آن استاد والامقام را از درگاه ایزد منان مسئلت نمودند و به ذکر مصائب حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام پرداختند.