آموزهى عصمت، سنگ بنای فهم صحيح دین و تضمین هدايت جامعه است. ارتباط تنگاتنگ عصمت با حجيت قول وفعل معصوم، اهميت وحساسيت اين بحث را دو چندان میکند. از اين رو، هريک از فرقههاى اسلامی از منظر خود به آن پرداختهاند.
اکرچه متکلمان مسلمان دراصل اعتقاد به عصمت اتفاق نظر دارند، اما در منابع تفسيرى و حديثى فرق مختلف، مواردی یافت میشود که گویای انتساب گناه و خطا به انبيا وحتى رسول اکرم (صلوات الله عليه وآله وعليهم) است.
واقعيت اين است که حاکمان بنى اميه و بنى عباس، براى توجيه اعمال خود – که در جایگاه پيامبر (ص) قرار داشتند، اما غرق در گناه و ظلم بودند – اقدام به تهمت زنی به انبيا و آلودن ساحت مقدس آنان به خطا و گناه نمودند.
افزون بر اين، روايات موسوم به اسرائيليات نيز به طور چشمگیری وارد منابع اسلامى شدهاند. اين موارد همگی بر اهميت مطالعهى عميق آموزهى عصمت دلالت دارند.
